Vorige maand publiceerde Oxfam hun jaarlijkse ongelijkheidsrapport. De bevindingen zijn schrijnend: het gezamenlijk vermogen van miljardairs bereikte een recordhoogte van 18,3 biljoen dollar, terwijl wereldwijd één op de vier mensen regelmatig honger heeft. Alleen al de stijging van het vermogen van de allerrijksten zou voldoende zijn om extreme armoede 26 keer op te lossen.

Eén van de miljardairs die in het Oxfam-rapport bij naam genoemd wordt, is de Franse Bernard Arnault. Hij is de eigenaar van luxemerkenimperium LVMH, waar onder andere de luxekledingmerken Dior en Louis Vuitton onder vallen. Arnault sprak zich recent uit tegen een plan om de allerrijkste Fransen, met een vermogen van minimaal 100 miljoen euro, extra te belasten.

Om rijk te worden met de verkoop van kleding hoef je je overigens niet te beperken tot dure mode voor de elite. Ook de eigenaren van meer betaalbare merken spinnen garen bij deze industrie:

• De familie Brenninkmeijer volgens de Quote 500 de rijkste familie van Nederland. Hun voorouders richtten in 1840 C&A op.
• Stefan Persson is de rijkste man van Zweden. Zijn vader richtte H&M op.
• Amancio Ortega is de rijkste man van Spanje. Hij richtte Inditex op, het moederbedrijf van o.a. de merken Zara, Massimo Dutti, Bershka en Stradivarius.
• Tadashi Yanai is de rijkste man van Japan. Hij richtte UNIQLO op.

Volgens de Fashion Checker, het project van het internationale Clean Clothes Campaign netwerk om voor verschillende merken het beleid en de praktijk rond leefbare lonen te monitoren, betaalt geen van bovengenoemde bedrijven een leefbaar loon aan de mensen die hun kleding maken. Ze krijgen de laagste score, E, die betekent dat de bedrijven zelf geen duidelijke toezegging over leefbare lonen doen en er ook geen openbaar bewijs is gevonden dat hun fabrieken een leefbaar loon betalen.

In internationale richtlijnen is vastgelegd dat alle werknemers in een werkweek van 48 uur voldoende moeten verdienen om zich eten, huisvesting, gezondheidszorg, onderwijs, kleding, vervoer en een klein beetje spaargeld te kunnen veroorloven. Dat is de definitie van een leefbaar loon. Maar kledingmerken zetten zich nog onvoldoende in om te zorgen dat arbeiders in hun fabrieken daadwerkelijk een leefbaar loon betaald krijgen. In plaats daarvan blijft het wettelijk minimumloon nog veelal de standaard, terwijl onderzoek steeds opnieuw uitwijst dat dat onvoldoende is – het dwingt arbeiders ertoe om structureel over te werken, leningen af te sluiten en te bezuinigen op basisbehoeften.

Van geldgebrek is in deze industrie duidelijk geen sprake, gelet op de miljonairs die deze heeft voortgebracht. De verdiensten moeten worden herverdeeld. Wil jij helpen om aandacht te vestigen op dit probleem? Je kunt vanaf nu een gratis stickerpakket aanvragen bij De Rode Lap waarmee we de spotlight zetten op een aantal van de rijke eigenaren van kledingmerken. Dit voorjaar lanceren we met ons netwerk een een manifest over een eerlijke groene transitie in de kledingindustrie, waarin herverdeling en een leefbaar loon belangrijke hoofdpunten zijn. Meld je aan voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte over de lancering van dit manifest.