De kwaliteit van de audits varieert sterk. Een onaangekondigd bezoek van twee dagen, waarin gesprekken met arbeiders plaatsvinden buiten de fabriek en zonder management erbij, geeft meestal een realistischer beeld van de arbeidsomstandigheden dan een twee uur durende inspectie waarbij arbeiders worden geïnterviewd in de fabriek met management in de buurt.

Hoewel de sociale-auditsector tegenwoordig een miljoenenindustrie is, komen er steeds meer aanwijzingen dat audits niet het door sommige verwachte wondermiddel voor betere arbeidsomstandigheden zijn. Sociale audits hebben leveranciers aangemoedigd schendingen van arbeidersrechten te verhullen, een dubbele boekhouding erop na te houden en arbeiders te ‘coachen’, zodat ze tijdens interviews de ‘goede’ antwoorden geven aan inspecteurs.

Een onderzoek uit 2006 door het Britse Ethical Trading Initiative concludeert dat ‘tien jaar op gedragscodes gebaseerd werk slechts heeft geleid tot beperkte verbeteringen voor arbeiders op het gebied van gezondheid, veiligheid en minimumlonen. En dat terwijl er geen vooruitgang is geboekt wat betreft bijvoorbeeld leefbare lonen en de vrijheid van vereniging voor immigranten en arbeiders die voor onderaannemers of op uitzendbasis werken. De vrijheid van vakbondsvereniging en het recht collectief te onderhandelen krijgt zelden prioriteit, waardoor de duurzaamheid van deze auditing-aanpak beperkt is. Arbeiders worden namelijk niet in staat gesteld zelf te onderhandelen en er zo voor te zorgen dat de belangrijkste problemen waar ze mee kampen niet worden aangepakt. Daarnaast concludeert het onderzoek dat het moeilijk zal blijven de arbeidsomstandigheden te verbeteren zolang kledingmerken en –winkels hun inkooppraktijken niet veranderen en van hun leveranciers lagere prijzen, kortere levertijden en meer flexibiliteit blijven eisen.